En nu

Ruim 5 jaar geleden, in mei 2017, was ik nu kapot.

  • Ik begon net een beetje te ontwaken uit de "zombiestaat" waarin ik me vanaf februari had bevonden.

Ik begon het leven buiten mezelf weer een beetje waar te nemen maar kon er nog maar nauwelijks aan deelnemen.

  • Er zijn voor mijn gezin, een paar momentjes op de dag, was al meer dan ik aan kon. De rest van wat er te doen stond: deed ik het, liet ik het? Ik weet het niet. Ik heb vast heel veel niet gedaan en gelaten aan anderen. Bijvoorbeeld aan mijn man die in die tijd een zware last te torsen had. Want in je eentje zorgen voor een gezin, een veeleisende baan, een grote verbouwing en een partner die gecrasht is: dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Hij droeg en draagt het. Het doet iets met hem. Zijn rug is stram geworden en beide schouders zijn al bevroren geweest (frozen shoulder) en als hij thuis komt slaapt hij eerst een uurtje op de bank. Hij heeft teveel gedragen en dat merk ik nu, 5 jaar later, iedere dag aan hem.

Nu, mei 2022, 5 jaar later... ben ik weer heel, maar ik blijf breekbaar.

  • Ik blijf worstelen met wat ik wel en niet kan. En sommige dingen kan ik niet meer.
  • Bijvoorbeeld... een hele week volproppen met allerlei onverwachte uitjes en activiteiten waardoor ik niet veel thuis ben... dat maakt me kwetsbaar en zorgt ervoor dat ik mezelf kwijt raak.
  • Ik heb tijd nodig om hier, thuis, bij mezelf te zijn en een soort van niets te doen.
  • Of is het zo dat ik nu, eindelijk, voel wat wel en niet goed voor me is en ik dat al die jaren heb genegeerd?

Ik heb sinds een aantal maanden weer een baantje. In een klein koffietentje/bistrootje. 14 uur per week, 2x 7 uur. Het is heerlijk om weer deel uit te maken van een team mensen. De horeca is een fijne plek om te werken. Gezelligheid, blije mensen, veel lol en... hard werken. Daar hou ik van. Ik vind het heerlijk om een hele dag zo bezig te zijn.'s Avonds kom ik bekaf thuis, maar mijn hoofd blijft helder. En binnen een uurtje ben ik weer opgeladen. Maar mijn lijf heeft het zwaar merk ik. En dan slaat de twijfel en de angst weer toe. Ik twijfel aan mezelf, aan mijn kwaliteiten, aan mijn plek in en nut voor het geheel. Oude klachten, oude gevoelens.

  • Waar komt dit vandaan? Is het gewone vermoeidheid door het harde werken? Of moet ik weer gaan opletten?
  • Ik krijg een griepje... hmmm... erg moe, hoesten, totaal niet fit. Maar mijn hoofd is gelukkig wel weer rustig en helder.
  • Mijn lichaam laat me weten dat ik te hard van stapel loop. Maar waar ga ik in snijden?

Minder werken? Kan dat of willen ze me dan niet meer?

  • Deze worsteling blijft waarschijnlijk deel uitmaken van mijn leven.
  • Mijn gemoed heeft een "gematigd zeeklimaat". Mooie en minder mooie dagen.
  • Zon, wind, regen. Mistig weer, lange warme zomerdagen, wekenlang regen, dagenlang windstil en dan weer eens een storm.
  • Het hoort erbij, het gaat voorbij en maakt plaats voor weer een nieuwe dag, een nieuwe periode.
  • Veranderlijk en toch van binnen stabiel. Want ik blijf mezelf. Vol passie en gevoel.

  • Maar... in een maatschappij en tijd waarin er zoveel van mensen wordt gevraagd merk ik dat ik een kwetsbaar mens ben.
  • Kwetsbaar door mijn wisselende energieniveau. Kwetsbaar door mijn kwetsbaarheid.
  • Ik kan kapot, dat voel ik, dat weet ik, ik was daar.
  • Durf ik dat te tonen? Mogen mensen dat zien?
  • Dat vind ik spannend.



Twitter Facebook LinkedIn Volgen


En nu

Collage

Tijd

En nu

Hoe het was

De eerste keer